Overgave heeft drie kanten.

 

Ik geef mij over aan:

1. de winnaar, in de hoop dat deze mij nog het leven gunt,

2. mijzelf, en laat — vaak onbewust en soms bekwaam — de ander ervaren hoe ik door het lint ga, los van gevolgen voor mijzelf, voor wat mij dierbaar is en voor de ander,

3. een andere uitweg: vluchten of verbinden — waarbij verbinden de deur opent naar wat daarna samen kan ontstaan.

 

Vergelijkbaar zoals bij wederkerigheid ontstaat mijn keuze in het moment, in mijzelf, mijn geweten en liefst met de ander.

Zo nodig houd ik ruggespraak met mijn gemeenschap — alleen of samen met de ander.

En, hoe ik mij overgeef, bepaalt het einde van mijn strijd en de ruimte die overblijft voor — co-creatie.

En, de winnaar kan ook een dier zijn, of een ding, 

… of een hardnekkige gewoonte die te sterk is om weerstand aan te bieden.