Traditie

 

Helpt de dodenherdenking mij om na te gaan denken over hoe ik nu en in de toekomst leef?

“Dat nooit weer” vind ik een prachtige wens. Echter, deze wens is slechts een achteruitkijkspiegel. Er mist een blik vooruit naar "Wat dan wél?"

Stel dat wat nu “zo hoort”, een voortdurende, levende beweging in mijzelf is geworden?

Dat ik stilsta wanneer iets mij raakt, op mijn moment en zolang als nodig.

Dat ik het verleden toelaat, zodat het iets kan betekenen in hoe ik vandaag en verder leef.

Bouwen aan mijn toekomst en die van de rest van de natuur, wanneer ik de energie en de kracht voel om bij te dragen.

Met feesten die spontaan ontstaan,  zoals ook ellende zich zomaar aandient.

Herdenken leeft pas wanneer vorm en gevoel elkaar raken. Dit samen volgen houdt de vorm in stand en de individuele ervaring geeft betekenis.

De eerbied voor wie er niet meer zijn, ligt voor mij in hoe ik omga met wat er wél is.

In keuzes die ik nu maak, in aandacht en in handelen.

Met wat ik heb geleerd en een visie die in beweging blijft door wat ik voel veranderen.

De wens “Dat nooit weer”, krijgt betekenis in wie ik ben en kan zijn.

Vrij voelend, gewetensvol, alert, met zelfvertrouwen en gezonde twijfel, gericht op mogelijkheden en mijn verantwoordelijkheid om daar iets mee te doen.