Reputatie

 

Wat stuurt mijn leven: mijn geweten of reputatie?

Vanmorgen werd ik wakker uit een droom waarin ik iets had gedeeld waarvan ik voelde dat het gedeeld mocht worden, maar dat tegelijk angst opriep voor verkettering.

In de droom zou die verkettering zelfs vanuit de maffia in Italië kunnen overwaaien.

Toen ik wakker werd, voelde ik opluchting: het was maar een droom ...

Maar de vraag bleef.

 

Wat vind ik eigenlijk van "reputatie"?!

• Een slechte reputatie kan mij achtervolgen.
• Ik kan mij gedwongen voelen om mijn goede reputatie te beschermen.
• Geen reputatie kan voelen alsof ik kennelijk niet de moeite waard ben. Alsof ik niet besta.

Een goede reputatie kan in één ogenblik omslaan in een slechte.

Wil ik afgaan op de reputatie van anderen?

Voed ik daarmee juist die reputatie en, ongemerkt, ook het begrip reputatie?

 

Kan ik ook gewoon met iemand in dialoog gaan, los van diens reputatie of het ontbreken daarvan?

En mag ik mijn eigen reputatie naast mij neerleggen, wanneer die ontstaat of weer verdwijnt?

De vraag is: "Hoe wil ik met mijzelf en anderen omgaan?"

Mijn reputatie kan mij daarbij maken of breken.

Zelfs het ontbreken van een reputatie kan mij daarbij maken of breken.

En ... dat geldt ook voor anderen.

Laat ik dat toe?!